fot.D.Szymański

Gmina Drohiczyn położona jest w południowo-zachodniej części województwa podlaskiego. Przez gminę przebiega droga krajowa nr 637 (Warszawa - Siemiatycze - granica państwa). W pobliżu przebiega droga krajowa Białystok - Lublin. Dogodne połączenia autobusowe z Warszawą (7 linii w ciągu dnia w obie strony). Sąsiaduje z gminami: Siemiatycze, Grodzisk, Perlejewo (podlaskie). Południową i zachodnią granicę gminy stanowi rzeka Bug, za która leżą gminy Sterdyń, Jabłonna Lacka, Repki, Korczew, Platerów oraz Sarnaki (woj. mazowieckie).

Drohiczyn położony na wysokim brzegu Bugu to miasto o bogatej i burzliwej przeszłości. Jest jednym z 4 grodów koronacyjnych w Polsce. Teraz położone nieco na uboczu głównych szlaków stara się odzyskać dawną świetność. Zabytki odbudowano po wojnie głównie dzięki staraniom mieszkańców miasta. Piękno miasteczka i jego krajobrazów nadają mu niepowtarzalny urok. Nadbużańskie plenery wykorzystywano w trakcie realizacji filmu "Nad Niemnem". Górę Zamkową utrwalił Andrzej Wajda z filmach "Kronika wypadków miłosnych" i "Panny z Wilka", a jedną z głównych ról grał w tym drugim filmie znakomity polski aktor - rodowity drohiczynianin Daniel Olbrychski. Drohiczyn pojawiał się także w literaturze. Na kartach powieści Klementyny Sołnowicz-Olbrychskiej, wspomnieniach Zenona Skrzypowskiego oraz w "Ogrodzie młodości" - Barbary Wachowicz. Obecnie miasto jest siedzibą władz miejskich i gminnych oraz stolicą Diecezji Drohiczyńskiej. 10 czerwca 1999 roku odbyło się tu spotkanie ekumeniczne z Ojcem Świętym Janem Pawłem II. Wydarzenie to zostało upamiętnione postawieniem obelisku i krzyża.

Ze względu na położenie w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki Bug i dość wyraźną rzeźbę polodowcową (unikalne walory krajobrazowe) gmina posiada tereny doskonałe do rekreacji i wypoczynku, szczególnie wędkowania. Atrakcyjność terenu podnoszą zabytkowe zespoły sakralne oraz miejsca widokowe.Główne walory przyrodniczo-krajobrazowe doliny Bugu: 

• naturalne koryto rzeczne z licznymi skarpami, mieliznami, wyspami, z przepieknymi starorzeczami zwanymi bużyskami, rozległymi łąkami i pastwiskami,
• wysokie krawędzie wysoczyzny morenowej, z rozległą panoramą widokową na dolinę Bugu (np. Góra Zamkowa w Drohiczynie),
• bogactwo fauny i flory z dużym udziałem rzadkich, ginących i chronionych roślin i zwierząt,
• leśne oazy ciszy i spokoju.

fot..S. Adamczuk

• CIEKAWE MIEJSCA:

  GÓRA ZAMKOWA- - wczesnośredniowieczne grodzisko, miejsce bezcennych wykopalisk współczesnych archeologów. Wspaniały widok na dolinę Bugu. Na szczycie wzgórza stoi obelisk postawiony w 1928 r. na pamiątkę odzyskania niepodległości przez Polskę. Bodajże ostatnią i to niepewną wzmianką o ruinach drohickiego zamku był artykuł w 112 nr "Tygodnika Ilustrowanego" z 1870 r. Autor pisze, że "pewien starzec, mieszkaniec Drohiczyna, opowiadał przed kilku laty, że pamiętał szczątki zamku i drogę wiodącą do niego, po której można było wjechać poszustną kolasą". Natomiast wspomniany w części poświęconej historii miasta Zygmunt Gloger penetrował "pieczarę" w Górze Zamkowej, która jego zdaniem była pozostałością po zamkowym lochu.
  
  

fot. D. Szymański

KATEDRA pod wezwaniem św. Trójcy Przenajświętszej wraz z budynkami klasztoru Jezuitów. W 1392 r. drewniany kościół p.w. Świętej Trójcy ufundował Władysław Jagiełło. W 1555 r. murowany kościół farny p.w. św. Trójcy ufundowali mieszczanie drohiczyńscy. Z pewnością świadczy to o zamożności ówczesnych mieszkańców miasta. Zasadniczy zrąb murów pochodzi właśnie z początku XVIII w. Po sprowadzeniu jezuitów w 1654 r. i ufundowaniu kolegium powstał tu ważny ośrodek edukacji młodzieży. Kolegium zniszczono po raz pierwszy w latach I wojny światowej. Restaurację przeprowadzono po 1918 r. jednak okupacja sowiecka i niemiecka powtórnie doprowadziła kościół wraz z sąsiadującymi budynkami do ruiny. Zespół odbudowano po wojnie. W południowym i wschodnim skrzydle klasztoru mieści się Kuria Diecezjalna. W budynku kolegium jezuickiego mieści się obecnie Seminarium Duchowne.

fot. D. Szymański

ZESPÓŁ KLASZTORNY FRANCISZKANÓW składa się z kilku obiektów. Najważniejszym jest kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, późnobarokowy z potężną wieżą-dzwonnicą. Podobnie jak inne zabytki Drohiczyna był on wielokrotnie niszczony i odbudowywany. Według niepoświadczonej tradycji zgromadzenie zakonne franciszkanów osadziło się w Drohiczynie w 1350 r. W 1409 r. wielki książę litewski Witold uposażył wybudowany wówczas drewniany klasztor i kościół. Klasztor franciszkański spełniał wówczas poza wszystkimi funkcjami religijnymi także funkcję ośrodka życia kulturalnego i towarzyskiego szlachty ziemi drohickiej. Murowany kościół powstał w I ćwierci wieku XVII. W 1730 r. wzniesiono nową fasadę i kościół otrzymał nowy ołtarz. W końcu XVIII w. wybudowano kaplicę Matki Boskiej Loretańskiej. W 1832 r. nastąpiła kasata zakonu. Przebudowano go ok. 1840 r. na cerkiew prawosławną, a w budynkach klasztornych zamieszkały mniszki prawosławne. Ok. 1865 r. mniszki przeniosły się do klasztoru benedyktynek a klasztor zamieniono na koszary. W XIX w. kościół był już mocno zdewastowany. Po odzyskaniu niepodległości zawiązał się komitet odbudowy kościoła. Prace przy jego rekonstrukcji trwały do 1930 r. W czasie okupacji sowieckiej ponownie nastąpiła dewastacja kościoła. Trwający trzy doby pożar dachu rozpoczęty 22 VI 1941 r. strawił poszycie kościoła i dzwonnicy. Dopiero 15 VIII 1949 r. nastąpiła rekoncyljacja kościoła. Ponownie jego odbudowa była związana z aktywną postawą duchownych i mieszkańców Drohiczyna. Gruntowne prace rekonstrukcyjne we wnętrzu świątyni trwały do 1963 r.

Kościół posiada niezwykle jasne barokowe wnętrze. Jest to trójnawowa bazylika, której nawa główna jest sklepiona sklepieniem kolebkowym z lunetami. Obok kościoła znajdują się zabudowania poklasztorne z lat 1730-51, mieszczące w latach 1922-1939 gimnazjum im J.I. Kraszewskiego obecnie zaś liceum ogólnokształcące. Z klasztorem był związany Karol Antoni Zera franciszkanin żyjący w I połowie XVIII w. zbieracz dowcipów opowiadanych w środowisku klasztornym, a zarazem doskonały znawca życia swojej prowincji, którego zbiór anegdot "Vorago rerum (otchłań rzeczy) torba śmiechu ..." opublikował w 1893 r. Z. Gloger. Oto jedna z opowiastek zamieszczona w zbiorku: " Wiadomy jest zwyczaj, iż zakonnicy w klasztorze otrzymują zawsze rano na śniadanie piwo. Otóż jeden ksiądz który słabując, do refektarza na piwo nie chadzał, ale, gdy rano na śniadanie zadzwonią, chłopca do szafarza z dzbankiem posyłał, słyszałem sam, jako zawsze przykazował: -A proś, żeby ksiądz szafarz dał piwa żydowskiego, a nie chrześcijańskiego, bo widzisz - mówi do mnie -ja, choć jestem ksiądz katolicki, ale wole piwo nieochrzczone, o co podejrzewam szafarza, iż czasem z gorliwości chrześcijańskiej to czyni".

Kolejne wydanie "Vargo rerum" dokonane przez Kazimierę Żukowską ukazało się w 1980 r.

fot.Tomasz Nowacki

BAROKOWY ZESPÓŁ KLASZTORNY BENEDYKTYNEK składa się z kościoła p.w. Wszystkich Świętych i klasztoru. W roku 1621 przy kościele p.w. Wszystkich Świętych, istniejącym od 1560 r. Wojciech Niemira osadził zakonnice benedyktynki, sprowadzone tu z Torunia. Kościół wzniesiono w latach 1734-1738. Jego fundatorem był Wiktoryn Kuczyński. Zakonnice tego klasztoru prowadziły nauczanie dziewcząt ze środowiska szlacheckiego. Mimo ograniczeń benedyktynki drohiczyńskie prowadziły swą oświatową działalność, aż do kasaty zakonu w 1865 r. W końcu XIX w. klasztor wraz z kościołem były poważnie zdewastowane. Wtedy to dziedziczka pobliskiego Korczewa Krystyna Ostrowska rozpoczęła starania o odbudowę kościoła i klasztoru Panien Benedyktynek. W 1919 r. zawiązał się Komitet Odbudowy Kościoła i Klasztoru Sióstr Benedyktynek. Dzięki działalności komitetu także w okresie międzywojennym wyremontowano sklepienia, wstawiono okna i ułożono posadzki. W owym czasie był to kościół szkolny. Kościół pośród innych zabytków miasta wyróżnia się piękną rokokową fasadą.

fot. Tomasz Nowacki

CERKIEW  pod wezwaniem św. Mikołaja Cudotwórcy. Cerkiew klasycystyczna, wzniesiona w 1792 r. jako cerkiew greko-katolicka przy klasztorze bazylianów. Po wywiezieniu bazylianów po powstaniu listopadowym świątynia została pierwotnie zamknięta. Po odzyskaniu niepodległości pobazyliańska świątynia pounicka pozostała w rękach prawosławnych. W czasie II wojny światowej w latach 1939 - 1941 bolszewicy urządzili w cerkwi rzeźnię.We wnętrzu zwraca uwagę bogaty ikonostas i otoczona kultem ikona Zesałania Ducha Świętego z XVII wieku. Przed cerkwią murowana brama z końca XVII w. 

W Drohiczynie znajdują się ponadto: muzeum regionalne (zbiory archeologiczne i etnograficzne), malarstwo poplenerowe, rzeźba, zmienne wystawy, muzeum diecezjalne (zbiory mieszczą się w kilku salach. Jest wśród nich sala papieska - z fotelem, na którym w 1999 roku zasiadł w Drohiczynie Jan Paweł II, z obrazami, pamiątkowymi medalami i monetami, okolicznościowymi znaczkami i pocztówkami. W innych salach można obejrzeć zabytkowe rzeźby i obrazy, a także oryginalne dokumenty królewskie podpisane przez Władysława IV, Jana Kazimierza i Augusta II) , Ośrodek Kultury z kinem, biblioteka z dostepem do internetu, stacje paliw (LPG), ośrodek zdrowia, posterunek policji, poczta, bank (bankomat) apteki. Miejsca noclegowe w zakładce TURYSTYKA.

fot. S. Adamczuk

Gmina ma zróżnicowane warunki do produkcji rolnej, co związane jest z układem gleb: od słabych w rejonie rzeki do lepszych w głąb gminy. Przeważają gleby średnie i dobre.

ZAPROSZENIE

Wspaniałe położenie geograficzne, piękne okolice, bogata fauna i flora, zabytki kultury stwarzają warunki, aby właśnie tu inwestować oraz nawiązywać kontakty gospodarcze i handlowe, a także by uczynić z naszego regionu bazę dla rozwoju turystyki i wypoczynku.

Mamy zaszczyt zaprosić Państwa do odwiedzenia gościnnej i pięknej Ziemi Drohickiej życząc przyjemnego wypoczynku, jak najmilszych wrażeń skłaniających do ponownego odwiedzenia naszych stron.

tekst i zdjęcia: U.Tomasik